امروز دو روز است که هی دنبال صدایش می گردیم با آن ته لهجه ی کمرنگ شمالی که وقتی می خواست به چیزی اعتراض کند یا ده بار چیزی را به عضوی یاد آوری کند! از لابه لای کلماتش شنیده می شد و آدم را یکهو یاد جنگلهای سبز و سر صدای پرنده های شلوغ می انداخت و وقتیکه دریا طوفانی می شود و بعد کم کم آرام و زیبا و مهربان.امروز دو روز است که از در تو می آییم و سلامش با آن همه حس شاد و دوست داشتنی به پیشوازمان نمی آید.هی فکر میکنیم الان است که با یک بغل مجله و چند تا قیچی می اید سراغمان که یاللا حالا که ده دقیقه وقت اضافی پیدا کرده اید بگردید دنبال تصویری طرحی یک چیز قشنگی که بچه ها دوست دارند قیچی کنید برای کاردستی لازم می شود انبار هم خلوت می شود عزیز!امروز دو روز است که حتی دلمان برای "عزیز!"گفتنهای مخصوص به خودش هم تنگ شده!هنوز نامه ی خداحافظی اش از در و همکار روی پانل نامه ها آویزان است.آخرین جمله ی جوابیه!را محبوبه بزم آرا برایش نوشته:خانم اتکا!تو نباشی کی جوش بزنه؟امروز دو روز است که جواهر اتکا بعد از 10 سال تلاش بی وقفه از مرکز 4 مشهد رفته است مرکز 2.حالا حکم نیمه وقت فعالیت کردنش آمده است و خوشحال است که چند سال باقی مانده ی خدمتش را می تواند با همین سه روز آمدن به کانون هم پر انرژی بگذراند و به خانواده اش هم بیشتر از قبل رسیدگی کند.ما فقط می توانیم بگوییم دل ما و بچه ها برایش تنگ می شود و اینکه: واقعا خسته نباشی نه حالا و نه هیچ وقت!